Nasıl başladım bu kitabı okumaya hatırlamıyorum ama iyi ki başlamışım. Bir insana çocuk sevgisi ancak bu kadar iyi aşılanabilir. Şayet çocuk yapmayı düşünüyorsanız hiç vakit kaybetmeden bu kitabı alın. He kitap sadece çocuk sevgisine dayalı değil ama kalabalık bir aile ile işler ne kadar zorlaşsa da hayat size ne kadar tümsek koysa da ne kadar mutlu olunabileceğini anlatıyor.
Emile Zola'yı ülkemizde pek çok insan erkek değil de kadın olarak düşünür. Oysa çocukluğumda hafızama kazınan o sakallı resmin hiç bir feminen yanı yoktu. Aksine bir ressam edasında çıkmıştı o fotoğrafta.
Çocukluktan kalan düşüncemden dolayı mıdır bilmiyorum ama Zola'nın tasvirleri bir tablo gibi canlanıyor gözünüzde. Bu kitapta anlattığı çayırlar, tarlalar, çiftlik evi.. sanki oradasınız da yeşillik gözünüzü alıyor. Kahramanımız Methieu ve karısı Marianne herkesin dalga geçmesine rağmen kalabalık aileleri ile gurur duyar ve dölün bereketine inanırlar. Bu yüzden en büyük ana olan toprak ananın çorak, verimsiz arazilerini bile bu berekete inançları sayesinde cennete dönüştürürler. Hayatın acımasızlığı, başkalarının onlarla ilgili düşüncelerine rağmen iki insanın ailelerine ve birbirlerine olan inancıdır benim için bu kitabın konusu. Dedim ya insana okudukça aile kurdurma hissi veriyor -ki kitabı hissettirebilmektir bir yazarı bâki kılan-.
Okuyunuz efenim okuyunuz. E ya çok okuyan ya çok dolanan ne de olsa :)
Kitabı nereden buluruz derseniz:tıklarsan bulursun derim :)
Yorumlar
Yorum Gönder